Budowa Kościoła

Do roku 1957 wieś należała do parafii p.w. Marii Magdaleny w Strzelnie, oddalonym o 12 km. Problem znacznej odległości boleśnie odczuwali nie tylko Karwianie, lecz również przybywający tu licznie już w okresie międzywojennym, wczasowicze z całej Polski. Dzięki połączonym staraniom mieszkańców wsi i letników, władze państwowe udostępniły do celów kultu izbę szkolną w tzw. "starej szkole". Odprawiały sie więc w niej Msze święte codziennie w okresie sezonu wakacyjnego i co niedzielę, w cišgu całego roku. Ostatnią odprawiał proboszcz ze Strzelna, Ks Anstazy Kręcki, już nie w szkole, lecz w mieszkaniu państwa Styn, w paŸdzierniku 1939 r. Zginął rozstrzelany w Piaśnicy. Podczas zawieruchy wojennej Karwianie mogli korzystać z posługi duszpasterskiej kapłanów niemieckich w Swarzewie i Żarnowcu. Trzeba wspomnieć, że od 1936 r. mieszkańcy wioski czynili starania o budowę własnej świątyni, ofiarując grunt i gromadząc potrzebne materiały. Po zakończeniu działań wojennych Maria i Ksawery Wittbrodt, mieszkańcy wsi Karwia, ufundowali nowš działkę o powierzchni 2.754 m pod budowę kościoła. Urząd wojewódzki w Gdańsku pismem z dnia 8.10.1948 r. zezwolił "na wystawienie kościoła o pojemności do 500 osób, w czasie do 2 lat". Z ofiar karwian i mieszkańców okolicznych wiosek Ks. proboszcz Kazimierz Szyndler zakupił cegłę z poniemieckiego spichlerza w Mieroszynie. Pod koniec lata 1950 r. ukończono pod nadzorem mistrza murarskiego Augustyna Lange z Karwi, budowę świštyni oraz otynkowano jej wnętrze. Na poczštku września 1950 r. miało miejsce uroczyste poświęcenie i ks. Szyndler odprawił pierwszą Mszę świętą. Początkowo Najświętsza Ofiara sprawowana była tutaj tylko w niedzielę i święta przez strzelińskiego proboszcza, Ks. Jana Rucińskiego. W okresie letnim czynili to chętnie codziennie liczni księża wczasowicze. Jesienią 1955 r., podczas wizytacji biskupiej Biskup Józef Kowalski uznał, że wieś mogłaby stanowić samodzielną parafię. I tak dekretem, z dnia 15 kwietnia 1957, Ks. Biskup powołał do życia w dniu 15 maja 1957 roku nową wspólnotę parafialną. W jej skład weszły wyżej już wspomniane wioski. Po długoletnich staraniach u ówczesnych władz państwowych dopiero w roku 1979 Ks. Kan. Lewiński mógł powiększyć chór kościelny i dobudować kruchtę i wieżę kościelną.